W miejscu, gdzie stoi dziś słynny jak Polska długa i szeroka gotycki zamek warowny, we wczesnym średniowieczu istniał gród obronny o drewnianej konstrukcji i kamienno-ziemnych umocnieniach. Pierwsza zachowana wzmianka o tym miejscu pochodzi z roku 1241, określając je mianem Mons Tyzow i wskazując jako punkt graniczny. Historia murowanej twierdzy rozpoczyna się w połowie XIII wieku, zapewne za sprawą króla czeskiego Wacława I Przemyślidy lub jego syna Przemysła II Ottokara, choć nie brakuje głosów, że jej fundatorem mógł również być jeden z książąt świdnicko-jaworskich starający się w ten sposób umocnić pozyskany fragment Górnych Łużyc. W latach od 1253 do 1319 tereny te należały do dynastii brandenburskich Askańczyków, a w 1306 dzierżawcą bądź właścicielem zamku był Johann von Birbestein, domniemany starosta królewski. W 1319 roku obiekt przeszedł na własność księcia jaworsko-świdnickiego Henryka I, ten zaś niespełna 20 lat później wymienił Czochę, wraz z zamkiem Świecie oraz Lubaniem, Mirskiem i Żarami za połowę miasta Głogowa, którą otrzymał od Jana Luksemburskiego w dożywocie. Faktyczne przekazanie władzy na tym terenie nastąpiło jednak dopiero po śmierci księcia, czyli w roku 1346.
źródło: http://www.zamkipolskie.com